Historia

Nasze Zgromadzenie wyrosło na gruncie potrzeb społecznych XIX wieku. Było ono pierwszym rodzimym Zgromadzeniem Ziemi Śląskiej, powstałym po kasacie zakonów przez rząd pruski w 1810r. Jego geneza i rozwój wiąże się ze specyfiką przemian jakie zachodziły na Śląsku na przełomie XVIII/XIX wieku.

Wraz z rozwojem gospodarki kapitalistycznej następowały przeobrażenia socjalne, rozwinął się ruch migracyjny i emigracyjny. Niepewność pracy, wysokie ceny podstawowych artykułów spożywczych sprawiły, że los chłopów, proletariatu i najbiedniejszych stawał się bardzo trudny. Brak mieszkań i odpowiedniej wody do picia, fatalne warunki sanitarne, często powtarzające się klęski żywiołowe, stawały się źródłem głodu oraz epidemii tyfusu i cholery. Przy niedostatecznej liczbie lekarzy, pielęgniarek, szpitali, pociągało to za sobą ogromną ilość ofiar ludzkiego życia. W mieszkaniach pozostawali chorzy odarci z ludzkiej godności i nadziei. Po ulicach biegały dzieci porzucone lub osierocone przez rodziców. Nie do rzadkości należał obraz domu opatrzonego policyjnym zakazem Kim jesteśmy?u, we wnętrzu którego dogorywała cała rodzina. Liczne wojny przetaczające się przez Europę, bezrobocie, urzędowy zakaz zrzeszania się, zbierania jałmużny, obwarowany karą więzienia i przymusowymi robotami publicznymi, wszystko to opanowało również Śląską Ziemię.

Na takim oto gruncie w Nysie zostały położone podwaliny pod stowarzyszenie dla terenowej pielęgnacji chorych, które z czasem z widomym Bożym błogosławieństwem pod przewodnictwem matki Marii Merkert rozwija się i konstytuuje w Zgromadzenie Sióstr Św. Elżbiety, którą to Matka Maria obrała za patronkę.

Początkowo jednak była to jedynie prywatna wspólnota katolickich pielęgniarek, które w oparciu o ewangeliczną miłość bliźniego z ogromnym zaangażowaniem oddały się pracy charytatywnej. Osiągnięcia Szarych Sióstr (jak je początkowo nazywano) nie uszły uwadze przeciwników Kościoła. W prasie ukazały się oszczercze artykuły; rozpoczęły się urzędowe śledztwa i przesłuchania. Wbrew jednak intencjom autora zaczepnych artykułów zamiast szkody, przyniosły siostrom rozgłos i powszechne uznanie.

Duchowieństwo w Nysie i Wrocławiu rozważało możliwość przekształcenia wspólnoty pielęgniarek w stowarzyszenie zaaprobowane przez biskupa. Wyrażono zgodę na taki plan, ale jednocześnie siostry miały odbyć roczny nowicjat w Zgromadzeniu Sióstr Boromeuszek w Pradze. Skutkiem takich posunięć było sprowadzenie do Nysy Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, przekazanie im szpitala i wcielenie wszystkich Szarych Sióstr do tegoż Zgromadzenia. Tymczasem Maria Merkert konsekwentnie broniąc ambulatoryjnej pielęgnacji chorych, czyli charyzmatu, jakim Bóg ją obdarzył opuszcza nowicjat sióstr Boromeuszek, co pociągnęło za sobą szereg nieprzyjemności. Przez wiele tygodni Marii i jej towarzyszce Franciszce odmawiano komunii św., na ulicy szydząc z nich, obrzucano je kamieniami.

Maria Merkert była mocno przekonana, że jest wolą Bożą, by poświęciła swe siły cierpiącym oraz tym wszystkim, którzy będą prosić o pomoc i pomimo okrutnej niesprawiedliwości z którą się spotkała, ponownie decyduje się podjąć zadania, do których czuła się wezwana przez Boga. Mimo piętrzących się trudności, z optymizmem i nadzieją patrzyła w przyszłość, a swoją ufność w dalszą Bożą pomoc, zwłaszcza w darze nowych powołań do niesienia miłości miłosiernej najbiedniejszym, wyraziła słowami: „Spodziewamy się, że znajdą się dziewczęta, które z miłości ku Bogu nie zawahają się dzielić z nami trud i czuwania nocne, nie będą się lękać wyziewów zarazy i ofiary z życia w kwiecie wieku”.

Początkowo Maria Merkert nie miała zamiaru zakładać nowej wspólnoty zakonnej, pragnęła jedynie, jak sama powiedziała: „poświęcić swe siły na chwałę Bożą i dla dobra cierpiącej ludzkości”. Stała się prawdziwym darem Boga dla Ziemi Śląskiej i Kościoła powszechnego. Wbrew wszystkiemu realizowała Boże wezwanie, przewidując niejako przyszłe potrzeby Kościoła.

W okresie kształtowania się wewnętrznej organizacji wzrastały również dzieła charytatywne. Od czasu, kiedy Opatrzność Boża zleciła Matce Marii Merkert kierowanie wspólnotą, Szare Siostry w duchu charyzmatu wyszły naprzeciw potrzebom Kościoła i ludzkości. Zwłaszcza na ówczesnych terenach misyjnych ( w głębi Niemiec i w Szwecji), z inicjatywy Matki Marii siostry oprócz terenowej pielęgnacji prowadziły żłóbki, ochronki, domy dziecka i domy dla sierot, zapewniając im pełne wychowanie i wykształcenie. Siostry prowadziły również domy dla starców, własne szpitale, opiekowały się rannymi żołnierzami, nauczały w szkołach i punktach katechetycznych. W bardzo krótkim czasie Matka Maria i jej siostry potrafiły zdobyć sobie zaufanie u podopiecznych, duchowieństwa i władzy świeckiej.

Pomyślny rozwój, stały wzrost powołań i liczby placówek skłonił Marię Merkert do rozpoczęcia starań o kościelne i państwowe uznanie dla Stowarzyszenia Sióstr św. Elżbiety, co dokonało się z chwilą ostatecznego zatwierdzenia konstytucji Zgromadzenia w dn. 6 kwietnia 1924 kiedy to siostry św. Elżbiety stały się pełnoprawnym Zgromadzeniem na prawie papieskim.

Przez 30 lat Maria Merkert służyła najbardziej opuszczonym, chorym, biednym i tego uczyła i nauczyła setki swoich cór duchowych, dla których była prawdziwie kochającą matką. W swoich listach, komunikatach i zarządzeniach zachęcała siostry do życia przepojonego modlitwą, do wierności konstytucjom, do siostrzanej miłości, prostoty, pokory i sumienności w wypełnianiu obowiązków. Wśród niezwykłych trudów dojrzewała jej miłość do każdego człowieka, zwłaszcza do najbiedniejszych, w których widzialna cierpiące członki Chrystusa, godne miłości i największej czci. Ogromny dynamizm życiowy, który posiadała, pozwolił rozwinąć dzieło i wypełnić cel wyznaczony jej przez Bożą Opatrzność.

Zmarła w opinii świętości 14 listopada 1872r.. Ludzie prosili o pamiątkę po Kochanej Matce, po Aniele dobroci, jak często zwykło się o niej mówić. Proszono o relikwie, drobne rzeczy, których używała, o zdjęcie. Opinia świętości, jaką matka Maria cieszyła się za życia, potwierdziła się po jaj śmierci i rozszerzała się bardzo szybko.

Dnia 11 czerwca 2007r. Ojciec Święty podjął decyzję w sprawie beatyfikacji naszej Matki Marii Merkert. Uroczystość wyniesienia do chwały ołtarzy Marii Merkert odbyła się 30. 09. 2007r. w Nysie, w mieście gdzie się urodziła, została ochrzczona, modliła się i gdzie przez całe życie posługiwała chorym i najbardziej potrzebującym.

Wyślij komentarz